کتاب Disgrace رسوایی اثر J. M. Coetzee

کتاب Disgrace

از برنده جایزه نوبل ادبیات. آخرین رمان جی ام کوتزی.

در سن پنجاه و دو سالگی، پروفسور دیوید لوری طلاق گرفته است، پر از اشتیاق، اما فاقد اشتیاق است. هنگامی که رابطه عاشقانه با یک دانش آموز او را بیکار می کند، دوستان او از او دوری می کنند و توسط همسر سابقش مورد تمسخر قرار می گیرد، او به مالکیت کوچک دخترش لوسی عقب نشینی می کند. دیدار دیوید به یک اقامت طولانی تبدیل می شود زیرا او تلاش می کند تا معنایی در رابطه باقی مانده خود بیابد. در عوض، یک حادثه وحشت و خشونت غیرقابل تصور، پدر و دختر را مجبور می‌کند تا با روابط تیره‌آمیز خود و برابری پیچیدگی‌های نژادی پیچیده آفریقای جنوبی جدید روبرو شوند.

نقد خوانندگان کتاب Disgrace

◊Disgrace یک کتاب سخت یا مبهم نیست – از جمله چیزهای دیگر، خواندنی اجباری است – اما آنچه که ممکن است باشد یک سند معنوی واقعی است، سوگواری برای روح یک قرن رسوا شده است.

◊تفسیر ظریفی درخشان در مورد ماهیت و توازن قدرت در میهن خود…. Disgrace یک مینی اپرا بدون موسیقی توسط نویسنده ای در اوج است.

◊آقای. کوتزی، در نثری که لاغر و در عین حال آغشته به احساس است، در واقع به اثری ماندگار دست یافته است: رمانی به اندازه رمان «غریبه» اثر آلبر کامو جذاب و قدرتمند.

◊کتاب Disgrace به اجبار خواندنی… رمانی که نه تنها طلسمش را انجام می دهد، بلکه باعث می شود پس از پایان خواندنش نتوانیم آن را کنار بگذاریم.

◊Disgrace آن چیزی نیست که من انتظار داشتم. من این را هم از کتاب و هم از خود کلمه می گویم، زیرا اکنون که کتاب کوتزی را خوانده ام مفهوم رسوایی برای من غنی تر و پیچیده تر شده است.

◊Disgrace زبان زیبا و قدرتمند است تا نشان دهد که کنترل انسان دیگری، درخواست از دیگری چقدر مخرب است. پدری سعی می کند از دختر بالغ خود محافظت کند در حالی که او تلاش می کند تا شخص خودش باشد. رمان مملو از اضداد است. قوی در مقابل ضعیف. مشکلات نژادی اعتماد و خیانت. نابرابری بین دو جنس پیر و جوان.

◊نمی توانم از خواندن Disgrace دست بردارم، چشمان خیس، جادو شده، مغناطیسی شده، خلقتی باشکوه، نوشته شده و خوانده شده یک بار در طول زندگی، شبیه به هیچ چیز دیگری نیست.