کتاب Fairy Tales of Hans Christian Andersen افسانه های هانس کریستین اندرسن اثر Hans Christian Andersen

کتاب Fairy Tales of Hans Christian Andersen

اگرچه اندرسن نویسنده پرکار نمایشنامه ها، سفرنامه ها، رمان ها و شعرهاست، اما بیشتر به خاطر افسانه هایش به یاد می آید. محبوبیت اندرسن به کودکان محدود نمی شود. داستان‌های او که رویدادیر یا «قصه‌های پریان» نامیده می‌شوند، مضامینی را بیان می‌کنند که فراتر از سن و ملیت است. افسانه‌های اندرسن که به بیش از 125 زبان ترجمه شده‌اند، از نظر فرهنگی در آگاهی جمعی غرب گنجانده شده‌اند و به آسانی در دسترس کودکان قرار گرفته‌اند، اما برای خوانندگان بالغ نیز درس‌هایی از فضیلت و انعطاف‌پذیری در برابر ناملایمات ارائه می‌دهند.

از معروف ترین افسانه های او می توان به “پری دریایی کوچک”، “جوجه اردک زشت”، “بلبل”، “لباس جدید امپراطور” و بسیاری دیگر اشاره کرد. داستان‌های او الهام‌بخش نمایشنامه‌ها، باله‌ها و فیلم‌های لایو اکشن و انیمیشن هستند. تلاش های اولیه او برای نوشتن داستان های پریان، تجدید نظر در داستان هایی بود که در کودکی شنیده بود. اندرسن این ژانر را با نوشتن تعداد زیادی داستان پریان که هم جسورانه و هم بدیع بودند، به سطح جدیدی آورد. در ابتدا با شناختی مواجه نشدند، تا حدی به دلیل دشواری در ترجمه آنها و جذب نبوغ او در طنز و ترحم تاریک.

در طول سال 1835 بود که اندرسن دو قسمت اول از افسانه های جاودانه خود را منتشر کرد (دانمارکی: Eventyr؛ به زبان انگلیسی “قصه های خارق العاده”). داستان‌های بیشتری که جلد اول را تکمیل کردند، در سال 1837 منتشر شد. این مجموعه شامل 9 داستان می‌شود که شامل جعبه چوبی، شاهزاده خانم و نخود، بند انگشتی، پری دریایی کوچک و لباس‌های جدید امپراتور است. کیفیت این داستان ها بلافاصله شناسایی نشد و فروش ضعیفی داشتند. در همان زمان، اندرسن با دو رمان O.T. (1836) و فقط یک کمانچه نواز (1837).

پس از بازدید از سوئد در سال 1837، اندرسن از اسکاندیناوی الهام گرفت و خود را متعهد به نوشتن شعری کرد که ارتباط سوئدی‌ها، دانمارکی‌ها و نروژی‌ها را بیان کند. در ژوئیه سال 1839 در جریان بازدید از جزیره فونن بود که اندرسن برای اولین بار متن شعر خود را به نام Jeg er en Skandinav (من یک اسکاندیناوی هستم) نوشت. اندرسن این شعر را برای به تصویر کشیدن «زیبایی روح نوردیک، نحوه رشد تدریجی سه ملت خواهر» به عنوان بخشی از سرود ملی اسکاندیناوی سروده است. آهنگساز اتو لیندبلاد این شعر را موسیقی قرار داد و این آهنگ در ژانویه 1840 منتشر شد. محبوبیت آن در سال 1845 به اوج خود رسید و پس از آن به ندرت خوانده شد. آندرسن در پاییز 1844 دو هفته را در کاخ آگوستنبورگ گذراند.

کتاب Fairy Tales of Hans Christian Andersen