کتاب If We Were Villains اگر ما شرور بودیم اثر ام ال ریو M. L. Rio

کتاب If We Were Villains بدون سانسور

الیور مارکس به تازگی ده سال را در زندان سپری کرده است – به خاطر قتلی که ممکن است مرتکب شده یا نکرده باشد. روزی که آزاد می شود، مردی که او را به زندان انداخته بود، به استقبالش می آید. کارآگاه کولبرن در حال بازنشستگی است، اما قبل از اینکه این کار را انجام دهد، می خواهد بداند که واقعاً یک دهه پیش چه اتفاقی افتاده است.

اولیور و دوستانش به عنوان یکی از هفت بازیگر جوانی که شکسپیر را در یک کالج هنری نخبه می‌خوانند، نقش‌های یکسانی را روی صحنه و بیرون از صحنه بازی می‌کنند: قهرمان، شرور، ظالم، وسوسه‌انگیز، وسوسه‌گر، وسوسه‌انگیز. اما هنگامی که انتخاب بازیگران تغییر می کند و شخصیت های ثانویه ستاره ها را غصب می کنند، نمایشنامه ها به طرز خطرناکی به زندگی سرازیر می شوند و یکی از آنها مرده پیدا می شود. بقیه با بزرگترین چالش بازیگری خود روبرو هستند: متقاعد کردن پلیس و خودشان که بی تقصیر هستند.

کتاب If We Were Villains

کتاب اگر ما شرور بودیم داستان هفت بازیگر است که به فارغ‌التحصیلی از یک کالج نخبه و رسیدن به تمام جاه‌طلبی‌های خود در زمان وقوع تراژدی بسیار نزدیک هستند. چیزی که بیشتر از همه در مورد این کتاب دوست داشتم این است که چگونه هنر بی وقفه در واقعیت جاری می شود. شخصیت‌ها همیشه آنقدر روی بازی‌هایشان متمرکز هستند، به طوری که گاهی اوقات به سختی می‌توانند بین افکار، احساسات، انگیزه‌هایشان و شخصیت‌هایی که روی صحنه بازی می‌کنند، تمایز قائل شوند. به همین ترتیب، خواننده برای درک اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی نیست مشکل دارد. می توان گفت رمان مدام در تلاش است تا پاسخی برای این بحث بیابد که هنر از زندگی تقلید می کند یا زندگی بیشتر از هنر.

کتاب اگر ما شرور بودیم

ام‌ال ریو دانش گسترده‌ای در مورد شکسپیر دارد و این نشان می‌دهد که او تقریباً در همه‌جای رمان حاضر می‌شود و هر آنچه را که در زندگی این هفت بازیگر جوان اتفاق می‌افتد از پشت صحنه تنظیم می‌کند. آن‌ها با آثار شکسپیر زندگی می‌کنند و نفس می‌کشند، حتی به سبک شکسپیر صحبت می‌کنند که باعث می‌شود شخصیت‌های دیگر آن‌ها را عجیب و غریب بدانند و برخی از خوانندگان حتی ممکن است آنها را بسیار پرمدعا بدانند، اما با این وجود، من از بودن بخشی از دنیای آنها لذت بردم. اجرای آن‌ها همیشه در صفحه زنده می‌شد و تنش ساختمانی داستان را بسیار هیجان‌انگیز و قابل پیگیری می‌کرد. از سال اول کالج تا چهارم، دانش آموزان به طور مداوم انتخاب و غربال می شوند تا زمانی که تنها بهترین ها باقی بمانند که بدیهی است یک محیط بسیار رقابتی ایجاد می کند. با در نظر گرفتن این موضوع،

شخصیت ها در ابتدا به عنوان کهن الگوها (قهرمان، شرور، ظالم، وسوسه گر، خلاق و اضافی) ارائه می شوند. آنها در طول چهار سال تحصیل خود بارها و بارها نقش شخصیت‌های مشابهی را بازی کرده‌اند و در نتیجه، شروع به شناسایی با آن کهن الگوها کردند، اما وقتی جیمز علاقه‌مند می‌شود چیزهای جدید را امتحان کند و از آن کلیشه خارج شود، هماهنگی درون گروه برای همیشه مختل می شود این و این واقعیت که آنها در کلاس مجبور می شوند تا عمیق ترین ناامنی های خود را آشکار کنند و سوال کنند که واقعاً چه کسی هستند، همه آنها را به سمت بحران های تقریباً وجودی سوق می دهد. و همانطور که سعی می کنند آن ها و روابط در حال تغییر و انفجاری بین آنها را هدایت کنند، متوجه می شوند که آنها بسیار بیشتر از آن نقش هایی هستند که به آنها نسبت داده شده است.

کتاب If We Were Villains

من مخصوصاً دوست داشتم که ریو در مورد وسوسه انگیز باشد – زنی که آنجاست تا زیبا باشد و توجه مردان را جلب کند – فکر می کردم مردیت خیلی بیشتر از این است، ناامنی های مداوم و تمایلات پنهان او را به شخصیت پیچیده ای تبدیل می کند که برایش جذاب بود. خواندن در مورد همچنین اولیور، قهرمان اصلی، کسی بود که به جای نشان دادن خود، نقاط قوت همتایان خود را برجسته می‌کرد و این در خارج از صحنه نیز قابل مشاهده است. ما دائماً دیگران را از چشمان الیور می‌بینیم و به نوعی، او همیشه موفق می‌شود آن بخش‌های پنهان را بیرون بیاورد، آن‌هایی که لزوماً در کهن الگوهایی قرار نمی‌گیرند. او همچنین کسی است که ما را با داستان به عنوان اعتراف به کسی که سال ها پیش او را به اتهام قتل به دادگاه کشانده معرفی می کند.

کتاب If We Were Villains

به عنوان کسی که عاشق ژانر تاریک آکادمیک است، پیش‌بینی کرده‌ام که عاشقانه این کتاب را دوست خواهم داشت، اما انتظار نداشتم اینقدر روی این شخصیت‌ها سرمایه‌گذاری کنم، تا تحلیلی فوق‌العاده در مورد معنای بازیگر بودن ببینم – چگونه می توانید خود را از دست بدهید در حالی که سعی می کنید وارد شخصیت خود شوید و به چه معناست که آنقدر به چیزی علاقه داشته باشید که بتوانید به آن اجازه دهید شما را با میل و میل نابود کند. ریو به خوبی با تاریکی درون هر یک از قهرمانان بازی کرد و از حسادت و خیانت برای ساختن چنین خطوط داستانی پیچیده استفاده کرد. این گروه نزدیک از دوستان به آرامی شروع به مشکوک شدن به یکدیگر کردند، به یکدیگر بی اعتماد شدند و همه اینها به یک سفر فوق العاده تبدیل شد که چه اتفاقی افتاده است؟ کی اینکار رو کرد؟ و مهمتر از همه، آیا آنها می خواهند با آن کنار بیایند؟ رمز و راز بسیار خوب ساخته شده بود و من زمان خوبی را سپری کردم تا بفهمم واقعاً چه اتفاقی افتاده است.